Ekstrawertyk – jakie są jego charakterystyczne cechy?

Ekstrawersja to jeden z typów osobowości występujący obok introwersji oraz ambiwersji. Ekstrawertyk opisywany jest jako osoba energiczna, towarzyska, optymistyczna. Dobrze odnajduje się w pracy grupowej i ceni sobie możliwość rozwoju. Unika natomiast stagnacji i samotności. Jakie inne cechy są charakterystyczne dla ekstrawertyka? Jakie są rodzaje ekstrawersji? Jaki zawód będzie najlepszy dla ekstrawertyka? Przeczytajcie.

Kobieta ekstrawertyk

Pojęcie ekstrawersji

Podział na ekstrawersję i introwersję związany jest z badaniami nad innym pojęciem – temperamentem. Można go definiować jako: składową osobowości, względnie stałe cechy osobowości występujące u danej osoby od wczesnego dzieciństwa, profile zachowania i funkcjonowania biologicznego rozwijające się od dzieciństwa. To właśnie cechy temperamentu wywierają silny wpływ na nasze codzienne funkcjonowanie. Przyjmuje się, że introwertycy mają tendencję do analizowania i uciekania w świat autorefleksji, natomiast ekstrawertycy działają pod wpływem impulsu.

Samo pojęcie ekstrawersji i introwersji zostało wprowadzone do psychologii przez Carla Gustava Junga, jako przedstawienie dwóch całkowicie odmiennych postaw wyrażających kierunek przepływu energii. Nazwa ekstrawertyk została zaczerpnięta z języka łacińskiego: „extra” – na zewnątrz, „vertere” – „zwracać się”.

Ekstrawertycy czerpią więc swoją energię z kontaktów międzyludzkich i z interakcji ze światem zewnętrznym, natomiast introwertycy cenią sobie samotność, inwestowanie w rozwój osobisty i możliwość uciekania w świat autorefleksji.

Uwaga: Warto wiedzieć, że w rzeczywistości większość społeczeństwa wykazuje zarówno cechy ekstrawertyczne, jak i introwertyczne. Dlatego też do psychologii został wprowadzony nowy typ osobowości, ambiwertyk, który łączy charakterystykę osobowości ekstrawertycznej i osobowości introwertycznej.

Ekstrawertyk afiliacyjny i sprawczy

Ekstrawertyzm można podzielić na dwa rodzaje: ekstrawertyzm afiliacyjny oraz ekstrawertyzm sprawczy. Czym się różnią?

Ekstrawertyk afiliacyjny energię czerpie z kontaktów towarzyskich – do szczęścia potrzebuje rozwiniętych relacji międzyludzkich. Dobrze czuje się w dużych grupach, lubi uczestniczyć w imprezach masowych i innych wydarzeniach. Woli przebywać w towarzystwie, niż spędzać czas w samotności – brak możliwości rozwoju i samotność sprawiają, że ekstrawertykowi brakuje energii, mogą pojawiać się również wahania nastrojów. Ekstrawertyk afiliacyjny odnajduje się w pracy zespołowej, natomiast nie dąży do osiągnięcia pozycji lidera.

Ekstrawertyk sprawczy przede wszystkim skupia się na działaniu, własnym rozwoju i osiąganiu nowych celów. Jest spontaniczny, otwarty na innych ludzi. Energię czerpie nie tylko z kontaktów towarzyskich, ale również z tego, co dzieje się wokół niego. W pracy ceni współpracę, jednak w grupie może przyjmować rolę przywódcy. Ekstrawertyk sprawczy odnajduje się na stanowiskach kierowniczych i potrafi kierować zespołem.

Jakie są cechy ekstrawertyka?

Ekstrawertyk ze znajomymi
Ekstrawertyk czerpie energię ze spotkań towarzyskich i z rozmów z innymi ludźmi

Według Junga osobowość ekstrawertyczną – w porównaniu do introwertyka – cechuje większa energia psychiczna oraz potrzeba stymulacji za pomocą bodźców zewnętrznych. Do osiągnięcia szczęścia potrzebuje więc rozwoju, celów, sukcesów i pasji. 

Ekstrawertyk to dusza towarzystwa

W życiu codziennym ekstrawertykowi towarzyszą ludzie. Raczej unika on samotności i ciszy ze względu na to, że odczuwa wówczas smutek i brak energii. Z łatwością nawiązuje nowe znajomości, dbając równocześnie o długotrwałe przyjaźnie – ekstrawertyk najczęściej ma duże grono przyjaciół, które stale się powiększa.

Ekstrawertyk potrafi otwarcie rozmawiać o własnych uczuciach, poglądach czy lękach. W sytuacjach problemowych woli poprosić bliskich o poradę, niż w pojedynkę analizować dany problem. Stara się skupiać na tym, co dzieje się w danej chwili, nie uciekając w świat autorefleksji i marzeń. W grupie lubi znajdować się w centrum uwagi, nie peszą go spojrzenia innych osób, nie przytłaczają go tłumy, występy publiczne i kamery. Może wykazywać zdolności przywódcze, zarówno w życiu prywatnym, jak i w pracy.

Ekstrawertyk to dobry mówca

Ekstrawertyk w wielu sytuacjach może wykazywać problemy z koncentracją. Na przykład podczas rozmowy przeskakuje z tematu na temat i żywo gestykuluje. Jest dobrym mówcą, ale gorszym słuchaczem – przyjmuje się, że ma gotową odpowiedź na każde pytanie, natomiast w czasie konwersacji skupia się przede wszystkim na sobie.

Przez bliskich, przyjaciół i współpracowników odbierany jest jako: zdecydowany, bezpośredni, pewny siebie, tolerancyjny, towarzyski, ekspresyjny, wesoły. W życiu ceni rozwijanie pasji i odkrywanie nowych umiejętności.

Ekstrawertyk działa impulsywnie

Według Hansa Eysencka, psychologa i twórcy wymiaru ekstrawersja-introwersja, na ekstrawersję składają się: towarzyskość (lęk przed samotnością, chęć przebywania w grupie, ukierunkowanie się na ludzi) i impulsywność. Ekstrawertyk może oddziaływać pod wpływem chwilowego impulsu, dlatego też z łatwością podejmuje ryzyko. Lubi zmiany, jest spragniony wrażeń. Unika nudy i monotonii.

Impulsywne bywają również jego wypowiedzi – najpierw coś powie, a dopiero potem filtruje w głowie, że jego słowa mogły np. kogoś zranić. Często żałuje swoich impulsywnych działań i zachowań. W sytuacjach silnego stresu może tracić nad sobą kontrolę i reagować atakiem paniki.

Ekstrawertyk jest optymistą

Tak jak wspomnieliśmy wyżej, człowiek z osobowością ekstrawertyczną odbierany jest jako optymista. Stara się nie rozpamiętywać przeszłości ani popełnianych błędów. Wyciąga pozytywy z każdej sytuacji życiowej i zaraża optymizmem swoje środowisko.

Przeczytaj: Człowiek empatyczny – czyli jaki? Wyjaśniamy

Ekstrawertyk chce być w ciągłym ruchu

Ekstrawertycy przywiązują dużą wagę do codziennego ruchu i aktywności fizycznej. Wynika to z tego, że muszą w jakiś sposób spożytkować swoją energię. Nie przepadają za zbyt długim relaksem – wówczas znajdują sobie nowe wyzwania, obowiązki. Stagnacja sprawia, że stają się nerwowi. Również podczas urlopu i wakacji cenią sobie zwłaszcza aktywny wypoczynek.

Jakie są wady ekstrawertyków?

Badania naukowe wskazują, że ekstrawertyzm może wiązać się również z negatywnymi aspektami:

  • z tendencjami do impulsywności (zarówno w kontaktach towarzyskich, jak i w podejmowaniu zachowań ryzykownych),
  • z tendencjami do dominacji w życiu prywatnym oraz w pracy,
  • z tendencjami do zachowań agresywnych,
  • z tendencjami do powierzchownego oceniania otoczenia,
  • z tendencjami do zmienności i wahań nastrojów zwłaszcza w sytuacji samotności i monotonii,
  • z problemami z koncentracją,
  • z nadmierną gadatliwością, 
  • z towarzyszącymi skrajnymi emocjami,
  • z gorszymi wynikami w nauce czy w pracy (w porównaniu z osobowością introwertyczną).

Sprawdź: Introwertyk a ekstrawertyk – jakie są różnice?

Jaki zawód dla ekstrawertyka?

Ekstrawertyk przede wszystkim odnajdzie się w pracy, w której może osiągać zamierzone cele. Musi mieć zapewnione odpowiednie warunki, by wykorzystać swój potencjał oraz energię życiową. Dobrze sprawdza w się zawodach, które wymagają aktywności, ciągłych zmian i kontaktów z innymi ludźmi. 

Ekstrawertyk odnajduje się w pracy grupowej i zadaniowej, jest również dobrym kierownikiem. Nie zawsze działa według planu, ponieważ ceni spontaniczne decyzje.

Ekstrawertyk najczęściej podejmuje karierę jako: nauczyciel, animator, dziennikarz, pracownik działu marketingu, pracownik reklamy, public relations, doradca klienta, przedstawiciel handlowy, rekruter, kelner, menadżer, trener personalny, organizator eventów.

 

 

 

Bibliografia

J. Strelau, B. Zawadzki, Psychologia różnic indywidualnych [w:] Psychologia. Podręcznik akademicki, Gdańsk 2008, red. J. Strelau, D. Doliński

A. Grochowska, Poziom ekstrawersji a percepcja reklamy kontrowersyjnej, Przegląd psychologiczny, 2003

A. Jakubczyk, M. Wojnar, Impulsywność: definicje, teorie, modele, Postępy Psychiatrii i Neurologii, 2009

M. Kliś, J. Kossewska, Empatia emocjonalna i związane z nią cechy indywidualne, Rocznik Naukowo-Dydaktyczny WSP w Krakowie, Zeszyt 180 Prace Psychologiczne VI Kraków 1997

M. Kraczla, Osobowość jako czynnik zachowań menadżerskich w świetle teorii Wielkiej Piątki, Zeszyty Naukowe Politechniki Śląskiej, Dąbrowa Górnicza 2017

D. Cervone, L.A. Pervin, Osobowość: teoria i badania, Kraków 2011

A. Linek, Osobowość a dynamika okazywania uczuć w związku małżeńskim, Studia Psychologica, 2004